Voorlichting 2.0

Jep, het is er eindelijk door. Alle scholen moeten nu verplicht voorlichting gaan geven over homoseksualiteit. Wat een verschil met Uganda, hè?

EMBRACE PINK-woordvoerder Giovanni Tamo: “Goed nieuws. Het proces van groeiende sociaal-maatschappelijke acceptatie van homo-, bi- en transseksualiteit kan het heel goed gebruiken dat alle jongeren les krijgen over angst en vooroordelen t.o.v. seksuele identiteit en diversiteit, discriminatie en alle andere aspecten die hiermee samenhangen. Niet op de laatste plaats zijn de honderdduizenden homo-, bi- en transseksuele jongeren in dit land hierbij gebaat. Duidelijk was al lang gebleken dat voorlichting voor veel onderwijsinstellingen geen vanzelfsprekendheid is zonder dat deze vergezeld gaat van een verplichtend karakter. De praatjes van de minsiter van het afgelopen najaar waren te bestempelen als het CDA- standpunt, doorzichtig als de pest en een minister onwaardig.”

Zelf ben ik hier erg blij mee. Ik zeg dan ook heel hard HA! tegen ouders die het verschrikkelijk vinden, ‘want waar kom je die mensen nou tegen?!’. Ik hoop voor zo’n mensen eigenlijk dat hun eigen kind homoseksueel blijkt te zijn. Maar eigenlijk hoop ik dat dan ook weer heel hard niet want dan vind ik het zielig voor het kind en alle problemen dat het zal krijgen. Maar jullie begrijpen vast wat ik bedoel. Het zal voor meer begrip zorgen onder de ‘buitenstaanders’, maar het zal ook makkelijker voor kinderen zijn om van zichzelf te accepteren als ze homoseksueel blijken te zijn. Immers is het dan toch gewoon normaal?

Candy Cane: vraag maar raak!

Ja mensen, het is zo ver. Ik neem aan dat het jullie ook wel leuk lijkt om meer te weten over de persoon achter de mooie plaatjes. Toen ik laatst mijn tattoo ging afmaken heb ik daarom Candy Cane gevraagd of het haar leuk lijkt om mee te werken aan een interview. Daar was ze gelukkig heel enthousiast over! Nu lijkt het me echter nog leuker voor jullie als jullie haar ook zelf vragen kunnen stellen. Dus bij deze: comment in the comment section below ;) . Jullie vragen zullen, mits ze over tattoos en tatoeëren gaan natuurlijk, bij haar terecht komen.

Barcelona: Montjuïc

De afgelopen dagen kan ik er alleen maar van dromen om weer naar mijn stadje te gaan. Dus om niet alleen mezelf dit fijne beeld te gunnen, nog een van mijn fijne plekjes uit de stad voor jullie.

Montjuïc staat beter bekend als ‘De Olympische berg’. Nou is het niet echt een berg, maar het is wel een stuk dat duidelijk uitsteekt als je bovenaan de Tibidabo staat, kijk maar naar rechtsboven in de foto:

De Olympische Spelen in 1992 hebben ervoor gezorgd dat heel de stad werd klaargestoomd voor een grote stroom toeristen en sindsdien is Barcelona ook niet meer weg te denken uit de hippe steden van Europa. Op de Montjuïc vind je dan ook het Olympische stadion Lluís Companys dat toen is gebouwd.

Inmiddels mag het wel duidelijk zijn dat ik hou van groen en chillen, hoe groot de stad ook is. Je kunt op de Montjuïc namelijk heerlijk wandelen in de groen aangelegde stukken, en het zit er ook nog eens bomvol met musea (Joan Miró, schilder; Museu Nacional d’Art de Catalunya, met geweldig uitzicht over de stad; Poble Espanyol, een openluchtmuseum van een typisch Spaans dorpje waar ook concerten worden gegeven), je vindt er de Magische Fontein, een fontein die ‘danst’ op muziek (dat ziet er in het filmpje echt heel cheesy uit, maar elke keer als ik het in het echt zie krijg ik tranen in mijn ogen), een kasteel met prachtig uitzicht over de haven, een botanische tuin (serieus, dat is nog best wel mooi, ben er op mijn negentiende verjaardag geweest als uitstapje met papa en mama ♥) en ook kun je er nog op de kabelbaan stappen (mooi uitzicht!).

Samen met mijn kamergenootje heb ik er destijds een fotoshoot gehad (zie foto). Ik woonde twintig minuutjes lopen van de Montjuïc, dus ik ging er vaak heen. De naam betekent Joodse Berg, dit komt omdat er in de middeleeuwen een begraafplaats was voor de Joden. Of wel: een mega interessante berg die je zeker niet mag overslaan.

Metro: Plaça Espanya – lopen richting de fontein!

W07: door stad en land

Wat een week was dit weer zeg! Ik heb letterlijk het hele land afgereisd. Zo bleef ik dinsdag bij liefste vriendinnetje Ellen logeren, omdat ik anders op woensdag zo vroeg op moet voor die twee uurtjes Italiaans. We hebben gezellig Valentijn gevierd voor de televisie, ha! Die serie New Girl is echt awesome.

Woensdag ging ik in de middag richting Utrecht, want daar was ‘s avonds de master voorlichtingsavond. Ik weet nu zeker dat ik voor deze master wil gaan, al zijn er een aantal factoren die me zo bang maken dat het niet gaat lukken:

  • herkansingen, nog één kans om te slagen;
  • scriptie, ik ga deze week de hele week typen;
  • één startmoment voor de master: september;
  • de ingangseisen móét ik halen;
  • welke docent gaat mij bij hen aanbevelen?

Ik hoop echt dat het gaat lukken…

Cheryl & ik

Na de voorlichtingsrondes pakten Cheryl en ik de trein naar Alphen aan de Rijn en zag ik hun schattige nieuwe huisje. We hebben gezellig op bed gekletst over kindjes krijgen en hoe ze op te voeden onder het genot van The Voice Kids – echt, veel verwaande kids – en heel veel chips en cola.

Donderdag pakte ik de trein richting Amsterdam en moest dus overstappen in Leiden. Ik was nog nooit in Alphen en Leiden geweest, dat vond ik wel grappig. Hele andere steden dan Eindhoven!

In Amsterdam ging ik naar de universiteit om mijn Catalaans lessen te volgen. Ik vind het echt super leuk en waarschijnlijk gaan we naar Barcelona om geïnterviewd te worden door de Catalaanse tv. Je leest het goed: BARCELONA. Mijn stad ♥ ik heb er nu al ontiegelijk veel zin in. Nu maar hopen dat we gaan op dagen die ik kan, gezien het rooster in Amsterdam wat anders in elkaar steekt dan dat van ons academisch jaar in Nijmegen.

Na anderhalf uur les pakte ik de trein naar Nijmegen, het jaarlijkse gala van de letterenfaculteit was namelijk die avond! Lekker tutten, biertjes en M&M’s eten en decadent met de taxi op en neer – want die hakken, au!

Ik had nog drie Spaanse Erasmusstudentes uitgenodigd, die natuurlijk weer veel te laat aan de deur stonden. Moest ik zelfs de eigenaar zoeken om te vragen of ze binnen mochten. Eenmaal binnen waren ze apetrots dat ze gratis drank wisten te scoren – echt, hoe doen ze dat toch? Ik ken deze drie dames nu sinds september, en ik zie ze niet vaak en ik ken ze ook niet goed, maar toch hebben ze alle drie een plekje in mijn hart weten te veroveren. Twee van hen ga ik dan ook weer zien in de zomer!

Vrijdag besloot ik dat slapen belangrijker was en ging niet meer naar de universiteit maar door naar huis. Naar Nala!!! Lekker lang met haar gewandeld buiten, het was perfect wandel weer. Dus ik kon mooie kiekjes schieten.

Ja, ze wordt al groot! Na haar grote bully run zijn we weer lekker naar binnen gegaan. Toen zag ik mijn liefje ook eindelijk weer, maar moest ik ‘s avonds alweer snel werken. We leven een beetje langs elkaar af in deze drukte nu, maar we hebben binnenkort een paar leuke en fijne avondjes in de planning staan, dus dat komt helemaal goed. We hebben nog twee gezellige verjaardagen gehad en vandaag heb ik eindelijk uitgeslapen. Nu ga ik even genieten van het feit dat ik gelukkig geen carnaval vier en even (voor vandaag) geen verplichtingen heb.

Ciao!

Spanje: Funny Facts

Het maar al te bekende fenomeen dat ons overhaaste cultuurtje toch vaak een momentje als kippen op een stok weet te zetten: de roltrap. Iedereen gaat lekker een aantal seconden stil staan om boven op het perron te komen, alle lege gaatjes worden opgevuld. De hele essentie van het ding vaagt weg: sneller naar boven komen dan met de trap. Het is namelijk een trap die beweegt! Dus in minder stappen ben je sneller boven. Maar het gemak van de techniek maakt ons lui. In een moment waarop mensen vaak haast hebben (snel snel die trein halen!), maken ze toch nog even tijd om lekker stil te staan op de roltrap.

In Spanje daarentegen, de cultuur die algemeen bekend staat om haar mañana mañana mentaliteit, gaan de mensen hier stukken beter mee om. En nu ik al vijf jaar niet meer in Barcelona woon, vraag ik me eigenlijk af waarom dat slimme idee niet gewoon is overgewaaid. Is het onze gehaastheid die het er naar maakt dat we het een ander niet gunnen gewoon netjes door te laten lopen en ons maar op een hoopje proppen voor die paar seconden?

Goed, jullie willen vast wel weten hoe ze dat daar dan deden. Heel simpel: de mensen die te lui zijn om een poot te verzetten, gaan rechts staan. De mensen die door willen lopen, kunnen zo in een rijtje links langs deze stilstaande luilakken af. En de echte sportieveling pakt natuurlijk gewoon de trap. Gezien er om de halve kilometer een metrostation is, kom je in Barcelona nogal vaak roltrappen tegen. Ik kan me in Nederland nog steeds irriteren tot ik groen zie aan ons roltrap ‘systeem’.

Doen jullie mee met het invoeren van een effectief systeem dat bij ons haastig cultuurtje past? ;)

RTC: Fonologie

Steeds vaker krijg ik een rare blik naar me toe geslingerd als ik zeg dat ik Spaans studeer, met de vraag als kers op de taart: “Hahaha, ja, en wat nog meer?”. Als ik dan zeg dat ik aan de universiteit studeer, nemen mensen toch wel een stapje terug en snappen ze dat het geen vakantiecursus is. Om verdere onduidelijkheden uit de weg te werken, leek het mij een goed idee om hier voor eens en altijd vast te leggen wat ik nu eigenlijk doe.

Mijn studie Romaanse talen en culturen is opgedeeld in vier pijlers: de taalverwerving van het Spaans, cultuurkunde, taalkunde en de letterkunde. Na het eerste semester krijg je bijna alle lessen in het Spaans, dus de taalverwerving loopt als een rode draad door de studie heen, naast de reguliere mondelinge en schriftelijke vaardigheden.

De taalkunde heeft me totaal in zijn greep en zoals je al eerder doorhad, ben ik er helemaal van gepassioneerd. Daarom begin ik bij het uitleggen van wat fonologie is, een vak waar ik gelukkig wel een voldoende voor heb gehaald, al had ik eerder een vier verwacht. De reden is mij nog steeds een raadsel.

Fonologie is de leer van de klanken, bijvoorbeeld de klankencombinatie die een woord vormt. Talen zijn opgebouwd uit componenten van makkelijk naar moeilijk. Een taal zal nooit moeilijk zijn als er al niet makkelijke elementen in zitten. Bestudeerde onderwerpen zijn onder andere de morfologie, dus hoe woorden gevormd worden, de grammaticale structuur, wisseling van klanken door bijvoorbeeld de opeenvolgende klanken die komen. Even van Wikipedia gekopieerd: Een voorbeeld in het Nederlands is final devoicing. Uit de vergelijking van paren woorden als hon[d]en - hon[t], hui[z]en - hui[s], le[v]en - lee[f] en dergelijke kunnen we opmaken dat Nederlandse woorden nooit eindigen op een van de stemhebbende medeklinkers [d], [z], [b], [v] en (‘zachte’) [g].

Veel van deze onderwerpen kunnen worden bestudeerd als iemand niet zijn moedertaal spreekt. Zo is voor ons Nederlanders het best moeilijk om de Engelse ‘th’ [θ] klank te maken, en hoor je dus veel Nederlanders zeggen ‘Fenk joe’ als ze je vriendelijk bedanken.

Een van de leukste voorbeelden uit de lessen vond ik toch wel de uitspraak die Hawaiianen doen als ze ‘Merry Christmas’ zeggen, dat wordt namelijk ‘Mele Kalikimaka’. Dat is te danken aan het feit dat zij niet de Engelse /r/ of /s/ hebben en ook geen klinkers aan het eind van een lettergreep.

Capiche?

Tattoo Thursday

Naam: Josephine
Leeftijd: 19

Ik was 16 toen ik mijn eerste tattoo liet zetten voor mijn moeder en op mijn 18e kwam er een tweede achteraan. Ik heb ze alle twee trouw laten zetten bij Dragon Tattoo in Eindhoven.

Je ziet coördinaten die meelopen gelijk aan mijn sleutelbeen. Het idee van coördinaten heb ik gepikt van Angelina Jolie. De plaats heb ik zelf bedacht, waar ik ook heel trots op ben!

Maar goed, de coördinaten zijn van het plaatsje Porec in Kroatië. Sinds klein kindje ben ik daar op vakantie geweest. Ik schat dat ik zo’n 14 van mijn zomervakanties daar heb doorgebracht. Een heel mooi land is het zeker.

We gingen daar altijd naar een naturistencamping. Niet iedereen moet het daar van hebben maar ik ben altijd blij geweest dat ik daar ben geweest. Ik heb er heel veel zelfvertrouwen opgebouwd en daar heb je stiekem veel profijt van, misschien wel meer dan de verschillen die ik kan zien.

Jezelf mooi vinden, genieten en zelfvertrouwen samen gaan hand in hand. Want voel je je mooi en aantrekkelijk, dan straal je dit uit. Iedereen heeft wel zijn minpuntjes, eerlijk is eerlijk, dat zag je daar op die camping ook duidelijk en daardoor ga je jezelf ook meer waarderen omdat jij nou net wel die mooie rondingen of egale huid hebt.

Deze tattoo helpt mij herinneren dat ik moet genieten, zelfvertrouwen moet hebben en trots op mezelf mag zijn.

 Wat ik er nog bij zou willen? Nou er is sowieso al een plekje gereserveerd voor de naam van mijn kind(eren) als het zover mag komen. De rest weet ik nog niet. Wel weet ik dat ik me niet helemaal onder laat tatoeëren. Mijn tattoos mogen zichtbaar zijn, maar het blijft voor mij een wedstrijd om ze op een plek te zetten die mooi meeloopt met je lichaam om het toch subtiel en vrouwelijk te houden (daarom ben ik ook erg fan van een tattoo op je zij).

_________________________________________________________________________
In Tattoo Thursday vertelt iedere week een andere persoon de verhalen achter zijn of haar tattoo’s.

Ben jij of ken jij iemand met tattoo’s, die het leuk lijkt om mee te werken aan Tattoo Thursday? Stuur mij dan een berichtje via mijn contact form voor meer informatie.

Homoseksualiteit in Uganda

Afgelopen zondag was ik zwaar geschokt terwijl ik de aflevering aan het kijken was van Spuiten en Slikken op reis. Zarayda ging naar Uganda. Ik kopieer even van de site van BNN:

“Homoseksualiteit wordt in steeds meer landen geaccepteerd -of in ieder geval getolereerd. Maar in Uganda lijkt men juist een stap terug in de tijd te willen doen. Daar diende een parlementslid een wetsvoorstel in om de doodstraf in te voeren op homoseksualiteit.

Zarayda ervaart een enorme cultuurshock in het homofobe Uganda waar homo’s massaal worden onderdrukt en niet openlijk kunnen uitkomen voor hun geaardheid. Zarayda ziet vol bewondering hoe deze jonge mensen vechten om zichzelf te mogen zijn. De drijvende kracht achter deze hetze tegen homoseksuelen is de kerk. Zarayda brengt een bezoek aan een kerkdienst en ziet hoe de pastoor de kerkgangers indoctrineert met zijn opvattingen.

Ze praat met homo’s die ernstig bedreigd worden en daarom gevlucht zijn, maar ook met iemand die een dubbelleven leidt en er zowel een vriendin als een vriend op nahoudt, om verdachtmakingen te voorkomen.”

De aflevering kun je hier terugkijken. (In dezelfde aflevering gaat Sophie naar Libanon.)

Het frappante vind ik dat Zarayda (waarschijnlijk gewoon in opdracht van BNN) niet doorvraagt. Dat komt denk ik omdat zij net zo in shock is als dat ik zou zijn, maar toch. De priester noemt vier redenen tegen homoseksualiteit (in zijn woorden: ‘a sexual action that breaks four laws’):

  • De wet van God, die in de Bijbel en de Koran staat geschreven;
  • Het is in strijd met hun cultuur en traditie;
  • Het is volgens de grondwet verboden, omdat het tegennatuurlijk is;
  • Het is een gevaar voor de gezondheid (meer kans op HIV).

Nu weer ben ik stomverbaasd en weet ik niet goed wat ik erop moet zeggen. De wet van God, ja dat begrijp ik onderhand wel. Dat krijg je in zo’n theïstisch land, en daarmee dus ook hun cultuur en traditie. Maar dat het tegennatuurlijk is en dat er meer kan is op HIV (Ja, omdat ze zeker geen condooms mogen gebruiken in die landen?), dat stijgt me de kop te boven. Ik weet dat de meningen er over verdeeld zijn, dus ik zal er niet verder op in gaan.

Het enige waar ik wel een aantekening op wil maken is de doodstraf. Hoe komen die mensen er bij? Dat moet toch wel een stap van wanhoop zijn? Je gaat toch niet zomaar een doodstraf instellen?

Mijn lessen in interculturele communicatie, hopelijk het vakgebied waar ik in verder ga, geven me wel weer een andere kijk hierop en dat stelt me ook wel weer iets gerust. Het feit dat het een collectivistische cultuur is, maakt het goed mogelijk dat iemand compleet wordt uitgesloten uit de in-group. De out-group staat dan ook héél ver van ze af. Soms is het toch maar raar hoe veel culturen van elkaar kunnen verschillen. Moeilijk te begrijpen wereld. Ik waardeer zo wel extra dat het hier maar allemaal kan!

 

De juiste verzorging van je tattoo

Elke tatoeëerder zegt weer iets anders. De één zweert bij Vaseline, de ander geeft een eigen smeersel mee. De één vindt weer dat je de folie er meteen de eerste avond af moet halen zodat je wond kan ademen, de ander zegt dat je de folie minstens drie dagen moet laten zitten. Drie keer per dag wassen of twee keer, en ga zo maar door.

Zelf heb in inmiddels tatoeages bij vier verschillende tatoeëerders laten zetten, dus ik heb de nodige ervaring in verzorgingsadviezen krijgen en die opvolgen. Ik heb me altijd zoveel mogelijk aan het advies van de artiest gehouden, zodat ik daar in ieder geval niks verkeerds aan kon doen. Maar uiteindelijk zijn alle tatoeages goed opgedroogd, met alle verschillende adviezen. Daarom wil ik hier nu even op een rijtje zetten wat voor mij het fijnst was.

Met een splinternieuwe tattoo zit je zo’n twee weken opgescheept. Dat wil zeggen: twee weken lang met een schone handdoek je tattoo droogdeppen na het douchen (= heel veel was) en daarover elke keer schone kleding dragen (= nog meer was) voor de hygiëne.

Je tattoo is een wond die tijd nodig heeft om te helen. Dat wil zeggen dat je er zo min mogelijk aan moet zitten, dus voor mij is twee keer per dag wassen meer dan genoeg. Twee keer per dag douchen twee weken lang en je bent helemaal genezen, douchen is dan echt niet meer leuk. Ik gebruik Unicura anti-bacteriële zeep, gewoon het groene zeepblokje. Daarmee was ik eerst mijn handen, en dan zeep ik mijn tattoo in. Dit doet de eerste dag best wel pijn, maar maak het toch even schoon! Daarna dep je de tattoo droog met dus een schone handdoek. Vegen doet sowieso pijn de eerste dagen, maar blijf ook daarna nog deppen.

Na een week of anderhalf begint je huid namelijk te vervellen (zie foto). Dat jeukt enorm, maar probeer toch niet te krabben en ga al helemaal geen velletjes plukken! Dit is én niet hygiënisch, en het is beter als het er vanzelf af valt of tijdens het wassen. Niets forceren dus.

Daarna smeer ik mijn tattoo in met Bepanthen (babyzalf). Bepanthen vind ik fijner dan Vaseline. Ten eerste smeert het makkelijker, en ten tweede is Vaseline veel vetter (dus minder luchtdoorlatend) en plakt het enorm, het laat vlekken achter in je kleding die je er maar moeilijk uit krijgt. Houd er sowieso rekening mee dat je niet al te nieuwe kleding aandoet de eerste paar dagen: het kan nog afgeven.

Ik heb de afgelopen drie weken (ik ben nog teruggegaan om het af te laten maken, dus 3,5 week aan het ‘verzorgen’) gewoon met folie rondgelopen. Dan plakt het niet aan mijn kleding, en het gevolg van een tatoeage die aan je kleding plakt is dat je vette zalf op je kleding hebt zitten met schilfertjes huid, en dat je tatoeage na een paar uur hartstikke droog is en dus gaat jeuken. Ik heb dus gewoon lekker m’n legging aan kunnen doen zonder dat er een donkere vlek in kwam van de Bepanthen en mijn tattoo is geen minuut uitgedroogd geraakt.

Heb je geen zin om twee weken lang je tattoo in te wikkelen met huishoudfolie, doe dit dan minstens drie dagen lang. Zo kan je huid dichten zonder dat er stofjes in komen of andere viezigheid waarmee je tattoo in aanraking komt. Denk bijvoorbeeld eens aan je bed waarin je slaapt, niet erg hygiënisch met een open wond. Zorg daarom dus dat je ook elke nacht een verse pyjama aan doet.

Zorg dat je tattoo binnen die twee weken niet met chloorwater in aanraking komt, en ook niet met direct zonlicht. Dit is meteen de reden waarom ik nooit een tatoeage laat zetten in de zomer: ik wil lekker in het zonnetje en heb geen zin om kleding aan te trekken over mijn plaatje in dat hete weer. Laat staan al dat plakspul als het al zo plakkerig is om buiten te zijn.

De naverzorging: eeuwig je tattoo insmeren met zonnebrandcrème, het liefst met een zo hoog mogelijke factor. Zoals je (hopelijk) weet, veroudert je huid door zonlicht. Steeds meer worden mensen gewaarschuwd voor zonlicht en zonnebanken, vroeger was dit nog niet zo. Daarom zien vaak tatoeages bij oude mensen eruit als een weggevaagde vlek. Dat is dus wat er gebeurt als je je huid niet beschermt. Zodra het lente wordt en het zonnetje breekt door, koop ik altijd een fles met SPF 30 om mezelf mee in te smeren. Niet alleen voor mijn tatoeages, maar ik ben me er ook steeds meer bewust van dat ik het liefst mijn huid zo lang mogelijk zo strak mogelijk houd.